HISTORIA SZKOŁY

Historia Szkoły Podstawowej w Wiewiórczynie sięga czasów przedwojennych. Mieściła się wówczas w Utracie, była szkołą powszechną III stopnia, zatrudniającą sześcioro nauczycieli. Po wybuchu wojny naukę wznowiono, ale trwała ona jedynie do stycznia 1940 r., z rozkazu władz niemieckich została przerwana. Po zakończeniu wojny w szkole znów pojawiły się dzieci, był luty 1945 r. Ten rok szkolny zakończył się 14 lipca 1945 r., dzieci otrzymały pierwsze œświadectwa. Naukę w następnym roku rozpoczęło już 300 dzieci. Najwyższą klasą była klasa piąta. Z każdym następnym rokiem warunki nauczania systematycznie się poprawiały, szkoła znajdowała się jednak w dwóch budynkach. Dopiero w 1965 r. dzieci mogły uczyć się w nowym budynku wybudowanym dzięki funduszom społecznym i pomocy państwa. W 1995 r. szkoła uroczyście obchodziła jubileusz 45-lecia istnienia. Podczas uroczystości 23 września 1995 r. otrzymała sztandar. 23 września 2000 r. Szkoła Podstawowa w Wiewiórczynie otrzymała imię Wojska Polskiego.

Od 01.09.2006 roku dyrektorem została mgr Teresa Wesołowska. Dzięki niej rozpoczęła się modernizacja budynku szkolnego, która była konieczna i długo oczekiwana. W całym budynku zostały wymienione okna, dach, grzejniki. Wyremontowano sekretariat, pokój nauczycielski, gabinet dyrektora, gabinet lekarski. Odnowiono niektóre sale lekcyjne, sale gimnastyczne, stołówkę, kuchnię, kotłownię i wymalowano korytarze.

Od 01.09.2011 roku dyrektorem została mgr Mirosława Olszewska.

 

 

MISJA SZKOŁY

Szkoła Podstawowa im. Wojska Polskiego w Wiewiórczynie jako placówka działająca w środowisku lokalnym stawia sobie za cel wychowanie człowieka dobrego, przestrzegającego praw naturalnych i stanowionych, przygotowanego do podjęcia nauki na wyższych etapach kształcenia.

Jednym z najważniejszych zadań jest tworzenie klimatu miłości do rodziny, małej i wielkiej ojczyzny oraz działanie w taki sposób, by uczniowie uczyli się otwartości wobec innych i odpowiedzialności za siebie oraz za społeczność, której są członkami, by rozumieli, że każdy jest indywidualnością samą w sobie, ale też stanowi element większej społeczności, którą tworzy i za którą odpowiada.